بهترين روزها براي من روزهاي باراني است. روزهاي باراني هوا ابري است و من كمي دلم مي‌گيرد.
روز دوشنبه بود كه من به همراه پدر و مادرم به باغ عموعلي‌آقا رفتيم. من آن روز خيلي خوش‌حال بودم؛ چون با امير حسين پسر كوچك آنها بازي مي‌كردم.
در باغ آنها دو اتاق كوچك و قديمي وجود داشت كه رو به ايوان باز مي‌شد. من و اميرحسين مي خواستيم به باغ برويم تا بازي كنيم ولي پدر و مادرمان اجازه نمي‌دادند چون باران مي‌باريد و درون باغ گلي بود.
اميرحسين به من گفت: بيا برويم چكمه هايمان را برداريم و بپوشيم. شايد پدر و مادرمان به ما اجازه بدهند كه به داخل باغ برويم. من هم قبول كردم و سپس رفتم پيش پدرم ؛ با قيافه اي حق به جانب به او گفتم: حداقل كليد صندوق عقب ماشين را بده تا برويم چكمه هايمان را برداريم تا اگر رفتيم توي باغ كفش هايمان گلي نشود. پدرم كليد را به ما داد و گفت فقط مواظب باشيد.
ما به طرف ماشين رفتيم و در صندوق عقب را باز كرديم و چكمه هايمان را برداشتيم ؛ تا آمديم در صندوق عقب ماشين را ببنديم، چشممان به رنگين كمان زيبايي افتاد ؛ چون آن ابرها باز شده بودند و تابش خورشيد رنگين‌كماني را به وجود آورده بود. ما آن قدر غرق در تماشاي رنگين كمان شده بوديم كه حتي يادمان رفت در صندوق عقب ماشين را ببنديم. وقتي رفتيم پيش پدر و مادر آن ها به ما اجازه ي رفتن توي باغ را دادند.
بعد از ظهر بود ؛ هنوز باران مي باريد ولي كمتر. بوي خوشي به مشامم مي‌خورد كه پدر و مادر به ما گفتند بياييد برويم. ما كه خيلي دوست داشتيم هنوز بمانيم ناچار شديم بگوييم: «چشم». به طرف ماشين كه رفتيم ؛ ديديم در صندوق عقب ماشين باز است.
جلو كه رفتيم ديديم گربه اي از صندوق عقب بيرون پريد. پدر به من گفت: جريان چيه پسرم؟ من هم اتفاقي كه افتاده بود را براي پدر تعريف كردم.
آن وقت همگي با هم خنديديم.

عکس پدر تو قابه                                                                                       اما خودش تو خوابه

تو خوابی که درازه                                                                                    نگو که خوابی نازه

باباش تو جبهه خوابید                                                                                پدر شد اونجا شهید

وقتی تن اون بابا                                                                                    آورده شد از اونجا

با گریه گفت اون پسر                                                                               بابام اومد از سفر

صلی علی محمد                                                                                     بابا جونم خوش آمد

در کوچه باغ های روستایی در شمال کشور به خانه ای حقیر اما زیبا برخوردم. چه زیبا زینت داده شده بود. با گل هایی قرمز که گویی پنجره های چوبی قهوه ای را در آغوش گرفته اند. دیوار کاهگلی که بیشتر در شهر های گرم به چشم می خورد با آمدن بهار سردی خاصی به کوچه بخشیده بود.

خانه ی تیره ی کاهگلی با آرایشی زیبا در کنار کلبه ای دیگر به رنگ روشن مانند عروس و دامادی بود که در دامان طبیعت قرار گرفته اند.

درختان سر به فلک کشیده در دور دست٬ در جلوی کوه های آبی رنگ این طور می نمودند که در بهشتی رها شده باشیم و ندانیم به کدامین سو از زیبایی های آن بنگریم.

و البته به هر سو که بنگریم از زیبایی های دیگر سو محروم خواهیم ماند.

هوا داشت رو به تاریکی می رفت . صدای هوهوی باد همراه با سوز سردش می خواست روح و جسمم را آزار دهد اما خوردن چای داغ مانع از این امر می شد .

چندی گذشت و آسمان تماما تاریک شد . آتشی روشن کردم و به دشت خشک و بی آب و علف کویر که زیر نور مهتاب چون سینی نقره نمایان بود ٬ خیره شدم . سینی نقره ای که روی آن نقش و نگار هایی از بته خارها و ترک های خاک بیابان نگاشته بودند .  درخت گز در روشنایی آتش جلوه ای پیدا کرد که گویی آتشی بزرگ تر با نور ملایم تری در دل کویر روشن شده است .

ماه شب چهارده می خواست کم کم غروب کند و ما تنها چراغ آسمان کویر را هم از دست بدهیم . با نگاهم ماه را تا پشت کوه های آن طرف دشت بدرقه کردم . جیرجیرک ها هم با صدای خود آهنگی غم انگیز برای بدرقه ی ماه می زدند . سر بر گرداندم تا سویی دیگر از سپهر ستبر  را بنگرم . اما چشمانم دنباله ی ستاره ی دنباله داری را گرفت . فهمیدم که چراغ های دیگری هم می توان در آسمان یافت.

چراغ های ثابت و متحرکی که آسمان کویر را چون پارچه ی پولک دوزی شده ای  می نماید . در سویی از آسمان انبوه، ستارگانی به چشم می آمدند که انگار آن ناحیه از آسمان پوشیده شده بود از برف و در سویی دیگر ستارگانی پراکنده از هم پارچه سیاه فلک را تزیین کرده بودند. شهاب ها هم که چند دقیقه یک بار به میان آسمان می آمدند و خودنمایی می کردند، زود می سوختند. گویی همه چیزهای زیبا مثل شهاب ها همیشه زودگذرند.

هوا به تدریج رو به روشنایی می رفت و کم کم نور ملایمی در مشرق و پشت کوههای طرف دیگر دشت پدیدار می شد. می خواستم چای بریزم و بنوشم که ناگهان چشمم به جمال خورشید فروزان روشن شد که از پشت کوههای مشرق دشت، سلام کنان بیرون می آمد. به یاد عروس آسمان شب و پولک های نقره ای آسمان و بسیاری از زیبایی های شب آن افتادم.

به روشنایی خورشید نگریستم و حسرت زیبایی های آسمان شب را خوردم. چنین می پنداشتم که مقصر، آن گوی آتشین است که شکوه شب های کویری را از دست داده ام.

با این حال امیدوارم تا بتوانم زیبایی های آسمان کویر را در شبی دیگر بنگرم.

این هم یک شعر تقدیم به خوانندگان عزیز این وبلاگ:

توی یه روز خوش هوا

یه باغ خوب و باصفا

شاهد یک پروانه بود

که مثل اون هیچ جا نبود

پروانه هی پر می کشید

به هر طرف سر می کشید

روی یه دونه گل نشست

بالشو خیلی فوری بست

زنبوره وقتی اونو دید

خیلی سریع از جا پرید

اسم اونو شنیده بود

ولی اونو ندیده بود

سئوالی رو پرسید از او:

پروانه جون آهای عمو

بال های تو خیلی قشنگ

خال خالیه مثل پلنگ

چه ناز شدی به این زودی

تو که فقط کرمی بودی

گفتش که روی یک درخت

پیله رو پیچیدم چه سخت

تموم روز دور خودم

چه سختیایی کشیدم

حالا شدم یه شاپرک

میون باغ گل ها، تک

امیدوارم خوشتان آمده باشد. حتما نظر بدهید. تا به روز شدنی دیگر. خداحافظ.